De Nooit Volmaakt vaart hier bij Oude Wetering

Strontrace 2023

Strontrace 2023: een terugblik

23 oktober 2023 startte in het Friese Workum voor de 50e keer de Strontrace. De schipper blikt terug op het evenement, dat in platbodemkringen gezien wordt als de zwaarste wedstrijd van het seizoen.

Mijlpaal

Voor mij persoonlijk was het ook een jubileum: dit jaar zou ik voor de 20e keer van start gaan in een Strontrace. Zeker geen all-time record: er is een aantal schippers dat nog vaker heeft meegedaan. Het was vooral een persoonlijke mijlpaal, waar ik enorm naar toegeleefd heb.

De Strontrace is een wedstrijd voor historische vrachtschepen, die een symbolische lading gedroogde koemest van Workum naar Warmond moeten brengen. De sluizen van Enkhuizen en Lelystad en de steden Haarlem en Amsterdam moeten hierbij in willekeurige volgorde gepasseerd worden. Het schip dat als 1e terug is in Workum heeft gewonnen. Het gebruik van de motor is verplicht bij grote sluizen en op het traject Hoek van het IJ / Buitenhuizen (5 uur) en Hoek van het IJ Houthaven (Amsterdam). Daarbuiten mag de motor niet gebruikt worden en moeten de schepen voortbewogen worden door te bomen, te jagen, te zeilen of te roeien. (meer info: www.zeilvracht.nl)

Vrije Klasse

Voor mij persoonlijk was het ook een jubileum: dit jaar zou ik voor de 20e keer van start gaan in een Strontrace. Zeker geen all-time record: er is een aantal schippers dat nog vaker heeft meegedaan. Het was vooral een persoonlijke mijlpaal, waar ik enorm naar toegeleefd heb. We hadden er wel voor gekozen om het aantal opvarenden te beperken tot 7, het aantal dat andere jaren ook met de Nooit Volmaakt meevoer tijdens de Strontrace. De andere 3 schepen (Emanuel, Nynke en de Wilde Wytsing) hadden respectievelijk 10, 12 en 13 bemanningsleden aan boord.

De bemanning

De bemanning bestond uit zeilvrienden, zeilschippers en familieleden, allen met de nodige jaren Strontrace-ervaring. Behalve mijn zoon Ronald, een zeer sportieve bikkel, die zijn gebrek aan zeilervaring ruimschoots goed maakte met zijn werklust en enthousiasme.

Ronald Ligtenberg in Oude Wetering tijdens de Strontrace 2023
Ronald , hier met de retourvracht: potten Veense augurk
Dominique de Jel
Dominique, die voor de 2e keer de Strontrace vaart
Bernd de Cneudt
Skûtsjeschipper Bernd
Bas van Tol
Bas: precies 25 jaar eerder voer hij zijn eerste Strontrace. Nu nog steeds van de partij
Arie Navigarie net na de start van de 50e Strontrace in Workum.
Arie Navigarie, die lin 2023 een punt zette achter zijn lange Strontrace-carrière.
John Cornelisse, co-schipper Strontrace
John, al vele jaren de vaste Strontrace co-schipper
Schipper Rob Ligtenberg
Rob, schipper / eigenaar van de Nooit Volmaakt

De start

Precies om 13.00 uur mochten we vertrekken. Als eerste vertrok de lichte klasse, daarna de zware klasse en als laatste de vrije klasse. Het lot had bepaald dat we binnen de vrije klasse als 1e mochten vertrekken. De formule-1 schepen van de lichte klasse stoven bij ons weg en ook de Nynke (onze veel snellere concurrent uit de vrije klasse) passeerde ons alsof we nog voor anker lagen. Met in totaal 19 schepen aan de start lagen we dus al snel op een 16e plaats.

Een rekensom

Al dagen van te voren waren we begonnen met rekenen: wordt het Lelystad of Enkhuizen op de heenreis? Gaandeweg werd het steeds duidelijker dat we – met de voorspelde oosten- of zuidoostenwind – te vroeg zouden arriveren bij de Bosrandbrug bij Schiphol. Die draait namelijk pas vanaf 5 uur (en gaat dan van 7 – 9 uur weer dicht). Volgens onze berekeningen zouden we rond half 6 in de ochtend bij de Bosrandbrug zijn als we op de heenreis voor Lelystad zouden kiezen. Nynke besloot om de korte weg via Enkhuizen te nemen. Onze berekeningen klopten: zij moesten bij de Bosrandbrug tot 5 uur wachten en daarmee liepen wij misschien wel 1,5 uur op ze in.

De oostelijke Ringvaart

Na de Bosrandbrug was de oostelijke Ringvaart net niet bezeild, dus moest de jaagploeg nog “even” aan de bak. Het liep vrij voorspoedig en tot onze grote verbazing zagen we bij de Blauwe Beugel bij Rijsenhout de Nynke voor de wal liggen. Het bleek dat ze wat pech hadden gehad met hun mastlier. Anders dan de Nynke gingen wij laverend de Blauwe Beugel op, richting de Westeinderplassen. Nynke besloot langs de Ringvaartdijk te blijven jagen. Met één lange klap zeilden wij over de Westeinderplassen richting de Pieter Leendert (de meest zuidelijke doorgang van de Westeinderplassen). Daar haalden we ook de Jonge Durk uit de lichte klasse nog in. Langzaam maar zeker kwam het besef dat we 1e in de vrije klasse lagen, met een virtuele voorsprong van zo’n 14 kilometer op de Nynke (wij mochten immer de korte route over Enkhuizen terug naar Workum).

Oude Wetering

Min of meer gelijk met de Nynke en de Jonge Durk arriveerden we in de tijdelijke museumhaven in Oude Wetering, waar we aan boord van het 50 meter lange vrachtschip Terra Nova (1929) onze retourvracht (een paar potten Veense augurk) ophaalden.

Aankomst in Oude Wetering samen met de Jonge Durk en de Nynke

Als eerste van die schepen vertrokken we richting de brug van Oude Wetering waar we zo snel mogelijk aan de bakboordzijde van de Ringvaart het grootzeil er bij trokken. Dat pakte heel goed uit en de vaart zat er direct heel goed in. De Nynke voer  aan stuurboord en had een jaagploeg aan de wal. Tja, die moet je eerst weer eens allemaal aan boord zien te krijgen. Inmiddels hadden we ook de fok er bij getrokken en zeilde het schip fantastisch.

Warmond

Het traject Oude Wetering – Warmond verliep heel goed. Als enige schip van de vrije klasse gingen wij door de Boerenbuurt. Dat is zo’n 800 meter korter dan de route die de andere schepen volgden: zij gingen via Kaageiland en verloren daar best wel tijd. Hoogtepunt misschien wel van deze jubileumeditie was de hottub die in Warmond stond opgesteld. Heerlijk om daar even in te zitten na meer dan 36 uur in touw te zijn geweest. Met een gunstige zuidwestenwind mochten we 2 uur na aankomst weer vertrekken.

In de hottub tijdens de rustpauze in Warmond, Strontrace 2023.

De Spoorbrug bij Sassenheim draait

Een lekker lopend windje en – dat had ik in 20 jaar Strontrace nog niet eerder meegemaakt – de spoorbrug bij Sassenheim die voor ons openging. Met de halfwinder op de kop liep het als een zonnetje en voor we het goed en wel beseften, waren we al in Haarlem. Daar kregen we een verslaggever met camera aan boord, die de volgende reportage maakte:

De Spoorbrug in Haarlem draait

Tot onze verbazing hadden we ook geluk bij de spoorbrug in Haarlem. 2 minuutjes wachten en ook die bleek voor ons te draaien. Super fijn. Nog even de de mast gestreken om de laatste brug in Haarlem te kunnen passeren. Met een lopend windje van achteren door naar Spaarndam, de thuishaven van Arie Navigarie. Altijd gezellig daar, omdat er meestal een groot aantal vrienden en bekenden ons staat op te wachten.

Spaarndam

Al jarenlang een heerlijke tussenstop. Vrijwilligers van de sluis zorgen er voor dat alle deelnemers verwelkomd worden met een heerlijke kop tomaten- of erwtensoep. Echt heerlijk. En omdat het voor ons toch een soort van thuiswedstijd is, zijn er veel kennissen en familieleden naar de Kolk toe gekomen.

Het schutten gaat zo snel dat we nauwelijks tijd hebben om de bekers terug te geven aan de vrijwilligers. Krakend opent de eeuwenoude sluis haar deuren en kunnen we door naar Buitenhuizen. Daar – op het Noordzeekanaal – moeten we de motor starten en varen we in 5 uur tot aan de Hoek van het IJ. Daar wordt de wedstrijd hervat.  

Aankomst in Spaarndam
In de Sluiskolk

Geen vuiltje aan de lucht......

De bemanning had het schip helemaal gereed gebracht en er was geen vuiltje aan de lucht. Totdat we in de Oranjesluis náast een groot binnenvaartschip lagen die de boegschroef aanzette. Een enorme klap, met hier en daar verfschade tot gevolg. Zelf bleef ik behoorlijk uitgeteld lekker op bed liggen. Voor mijn gevoel niet veel later werd mijn zoon Ronald als Chinese vrijwilliger naar mij toe gestuurd: iemand moest mij komen vertellen dat kort daarvoor iedereen zich verslapen: we waren 40 minuten te laat gestart 😠.

Toch weer 2e...

Ik was er van overtuigd dat we de wedstrijd op een super knullige manier hadden verloren en daar werd ik niet echt vrolijk van. Weer 2e: ik lijk een abonnement te hebben op allerlei posities in een klassement, behalve die ene 1e plek. Aan de andere kant: we wisten op dat moment echt niet hoe onze positie was. Binnen de Strontrace is er namelijk een afspraak gemaakt dat wij als deelnemers niet op de track en trace kijken. Onderdeel van de wedstrijd is namelijk het navigeren zoals vroeger, waarbij hulp van moderne navigatiemiddelen (zoals dus de track en trace) niet is toegestaan. 

Of toch ..?

In de loop van woensdagochtend druppelden er langzaam maar zeker steeds meer appjes binnen dat de Nynke toch nog niet gefinisht was. En inderdaad: heel in de verte achter ons – nauwelijks zichtbaar – zagen we een groen schip met witte zeilen. Zou het dan toch? Uiteindelijk zeilden wij it Soal binnen terwijl de Nynke pas ergens bij Stavoren was.
Ondanks die enorme voorsprong stuurde ik toch de jaagploeg nog 1 keer de kant op. Voor uhhhhhh, je weet maar nooit. En toen kwamen we bij de steiger, ging het landvast na precies 45 uur en 18 minuten om de paal en werden we onthaald met een toeterende ovatie. En kreeg ik de bos bloemen waarvan ik nooit gedacht had, dat ik hem ooit zou krijgen: we hadden gewonnen! En dat was eerlijk gezegd toch best wel een momentje……

Delen:

Op de hoogte blijven?

Ontvang het laatste nieuws van de Varen met de Nooit Volmaakt in jouw inbox!

Volg ons!

Misschien vind je dit ook leuk

(B)logs

De strontrace 2021 deel 2

De wind die op dinsdagmiddag was gaan waaien, zorgde er voor dat veel schippers en hun bemanningen het zwaar hadden. Er bleek bovendien dat de nummers 3 t/m 6 bij de Kaag elk een eigen route hadden gekozen. Maar welk schip heeft de juiste keuze gemaakt?

Lees verder >

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven